Vught

Ook Vught was een onvervalst concentratiekamp. Er waren evenwel factoren die het leven voor sommigen minder zwaar maakten dan in een kamp als Amersfoort. Zo was het contact met de buitenwereld iets makkelijker en lukte het velen briefjes naar buiten te smokkelen, iets dat in Duitse kampen vrijwel onmogelijk was.
De bevolking van het kamp was een conglomeraat van categorieën; de politieke gevangenen -de Schutzhäftlinge- vormden de hoofdmoot; maar er waren ook Joden, gijzelaars en een speciale afdeling, het P-lager (Polizeiliches Durchgangslager) dat in feite een dependance van Amersfoort was.

Daarenboven was er een vrouwenafdeling in Vught; velen daarvan werkten in het Philipscommando dat daar gevestigd was en waar scheerapparaten en kleine radiotoestellen werden gemaakt. Degenen die daar werkten kregen van Philips een extra pannetje eten, de zgn. Philiprak. Berucht is het geval van een groep vrouwen die collectief werd gestraft voor het een of andere onnozele vergrijp. Bijna honderd van hen werden in twee cellen gepropt, 74 in de een, 17 in de andere, met als gevolg dat velen van hen door verstikking om het leven zijn gekomen. Naarmate de oorlog vorderde werd ook het regime in Vught strenger en werd het leven voor de gevangenen aanzienlijk zwaarder. Voor zover zij niet ontslagen werden werd het grootste deel van de gevangenen later op transport gesteld naar Dachau.