Onderkoeling

Deze proeven waren bedoeld om Duitse piloten die in zee waren gevallen langer in leven te houden. Hoewel deze vliegers veelal nog levend uit het water konden worden gehaald stierven verscheidene van hen korte tijd later nog aan de gevolgen van onderkoeling.
Ten behoeve van deze proeven werd in een barak een bassin van twee bij drie meter, en anderhalve meter diep, gevuld met ijskoud water.
Zoals één van de Nederlandse proefpersonen vertelt:

Er werd een koperen knop of kogel aan het einde van een lange draad in mijn achterste bevestigd. Het andere einde van de kabel bleek vast te zitten aan een apparaat dat er uitzag als een radio- toestel. Het werd bediend door iemand in het uniform van de "Grüne Polizei". Deze vermeldde op gezette tijden hoe lang ik in het water had gelegen en wat mijn lichaamstemperatuur was."

Verschillende methoden van opwarming zijn beproefd. Een daarvan was het plaatsen van de totaal verkleumde gevangene tussen twee naakte vrouwen -eveneens gevangenen-, maar het meest effectief bleek een warm bad van 38° C te zijn. Bij deze proeven waren bijna 300 gevangenen betrokken waarvan er 80 à 90 het niet hebben overleefd.

Al gauw bleek dat Rascher een pathologische moordenaar was. De proeven die hij leidde eindigden bijna altijd met de dood, ook wanneer het proefkonijn nog goede levenskansen had. Hij is nog geruime tijd doorgegaan met zijn praktijken nadat al lang was vastgesteld dat verdere experimenten zinloos waren. Nadat hem was bevolen er mee te stoppen heeft hij nog getracht allerlei andere proeven met gevangenen te doen, zoals het toebrengen van schotwonden of hen langdurig bloot te stellen aan extreme koude.

Dokter Rascher is tenslotte zelf door de SS gevangen gezet op beschuldiging van wangedrag. Hij werd eerst in het KZ Buchenwald en later in Dachau in de "Zellenbau" (de kampgevangenis) ondergebracht. Eind april 1945 werd hij door een nekschot om het leven gebracht.